Een reisverslag in vier muzikale delen…

Deel 1 Allegro Arcen

Tijdloze muziek

Hoe lang was het wel niet geleden dat ik een elpee kocht van André Rieu? Dat moet heel lang geleden zijn geweest in het LP-tijdperk. Ik weet nog heel goed dat mijn allereerste gekochte langspeelplaat er een was van Simon & Garfunkel: Bridge over Troubled Water. Uitgebracht in 1970. Ik zal een jaar of 16/17 zijn geweest. Dit is nog steeds een iconisch album van dit wereldberoemde muzikale duo. De gemaakte muziek tijdloos.

Guilty pleasure

Vanaf dat moment kocht ik vaker vinylplaten waaronder dus één uit de beginperiode van André Rieu. Hij maakte de klassieke muziek toegankelijk voor de grote massa. Ik hing deze aanschaf op dat moment niet aan de grote klok in mijn vriendengroep. Zeker niet. Zij luisterden liever naar iets steviger muziek – echte (rock)muziek - van bijvoorbeeld de Rolling Stones. Zodoende was Rieu eigenlijk een beetje mijn guilty pleasure. Eigenlijk kon het niet. Het was natuurlijk in de ogen van de echte muziekkenners surrogaat. Een slap commercieel aftreksel van de ongepolijste rockscene. Boeien. Iedereen heeft zo zijn of haar eigen muzikale voorkeuren. Ik houd wel van klassieke muziek en zeker niet van herrie. Laten we zeggen dat ik in die zin een brede muzieksmaak heb. Ik heb niets tegen mooie melodieën en prettig in het gehoor liggende deuntjes. In de auto staat daarom altijd Radio 10 aan met muziek uit de jaren 60 en 70. De jaren waarin mijn muziekvoorkeur verder is ontwikkeld.

Op leeftijd

Daarom wilden we na al die jaren eindelijk de zo langzamerhand op leeftijd rakende 76-jarige muzikale meastro wel een keer in het echt zien optreden. Je weet maar nooit hoe lang hij nog doorgaat. We wilden het een keer meemaken in Maastricht. Zijn geboortestad. Dat heeft wat! Toch? De plannen werden gemaakt en de tickets via André Rieu Travel aangeschaft. We zouden het combineren met een korte zomervakantie aan de Moezel in Duitsland. Het concert stond voor 10 juli op het programma. Ook wilden we Noord en Midden Limburg fietsend een keer nader verkennen vandaar dat we op 8 juli 2025 vertrokken naar Arcen alwaar we voor twee nachten zouden inchecken bij Hotel-Restaurant Rooland behorend bij een bekende landelijke hotelketen. Geen vijf sterren maar dat hoeft voor ons ook niet. Als het maar schoon is.

De reis naar Arcen - richting Venlo aanhouden – verliep met enkele onderbrekingen gladjes. Geen files of andere noemenswaardigheden. Later deze vakantie zouden we in die zin nog een keer onaangenaam verrast worden.

Een Hertog Jannetje en korte intermezzo’s

Ik kan kort zijn over Arcen. We hebben er prachtig kunnen fietsen en het schilderachtige dorpje aan de Maas is een bezoek meer dan waard. Sla de toeristische folders er maar op na. Verder is er natuurlijk de bekende Hertog Jan brouwerij én proeverij waar ik natuurlijk even een vers gebrouwen Hertog Jannetje soldaat wilde maken. Blijkbaar zag ik er op dat moment een beetje vermoeid uit want de allervriendelijkste vrouwelijke ober vond dat ik het lokale pintje echt hard nodig had! Het was op het terras van de proeverij en het was een mooie zwoele zomeravond. De laatste voor ons in Arcen. Nou is Hertog Jan al mijn favoriete biermerk maar op dat moment smaakte hij mij zeker tien keer lekkerder. We hadden natuurlijk al weer heel wat fietskilometers gemaakt langs de oever van de Maas met natuurlijk een keer de korte oversteek met een fietspont. De fiets- en voetveer Arcen-Lottum. Een enkele overtocht voor 1,20 euro per persoon. Vermeldenswaard op een van onze knooppuntenroutes is nog een levensgrote afbeelding van wielervedette Wout Poels in Blitterswijck op een gevel, de coureur gestoken in de bollentrui vereeuwigd en zittend op een echte racefiets. Een echte eyecatcher als je er nietsvermoedend langsfietst. Verder ontkom je er niet aan om even halt te houden in hét rozendorp van Nederland. Het pittoreske Lottum nodigt gewoon uit voor een korte intermezzo. Rozen en André Rieu is wat mij betreft geen verkeerde combinatie.

De volgende dag zouden we vertrekken naar het Van der Valk-hotel in Urmond. Bij ons arrangement zat een bustransfer naar Maastricht. We hadden geen flauw benul van wat ons nog allemaal te wachten stond. Maar de tijd in het rustige en landelijke Arcen vloog voorbij.

Deel 2 Adagio André Rieu

Cultuurschok

Op weg naar Stein/Urmond – Maastricht aanhouden – vloog er ook van alles. Niet alleen ratelde de tijd als een bezetene, ook het voortrazende en drukke verkeer viel op. Ondanks dat we – volgens ons – op het rustigste moment van de dag reden (rond het middaguur), vonden we het richting Zuid-Limburg een stuk drukker worden. Zeker in vergelijking met het rustieke Arcen. Het was een klein cultuurschokje toen we de parkeerplaats opreden naar het immense Van der Valk-hotel. Het was een en al reuring rondom het indrukwekkende gebouw. Het leek alsof we van een klein familiehotelletje terechtkwamen in een majestueus congrescentrum met navenante (sport-)faciliteiten. Waaronder dus ook heel veel hotelkamers.

Penetrante geur

Bij het inchecken ’s middags blijkt maar weer eens dat André Rieu een wereldwijd sterk merk is. We kregen niet alleen onze hotelbenodigdheden, nee, we kregen alvast een André Rieu stoelkussentje met toebehoren. Om ’s avonds een beetje comfortabel te kunnen zitten. Later zouden we ontdekken dat er werkelijk aan alles is gedacht om het de concertbezoekers zo aangenaam mogelijk te maken. Eenmaal in onze riante hotelkamer, die werkelijk volledig toegerust is, viel mij gelijk de penetrante geur op. Een vervelende reuk die ik niet goed thuis kon brengen. Wellicht van een mij onbekend ontsmettingsmiddel? Ik vond het heel onprettig. Mijn wederhelft had er minder moeite mee. Gelukkig zouden we er maar één (korte) nacht hoeven doorbrengen. Wat mij betreft gingen we direct de omgeving maar even verkennen. Heerlijk op onze meegenomen fietsen frisse zomerse buitenlucht opsnuiven. Zo gezegd, zo gedaan. Hoewel ik er niet zou willen wonen, viel Urmond alleszins mee.

Snelle hap

We hadden besloten om ergens een snelle hap te nemen. Om zeven uur zou namelijk de transferbus bij het hotel vertrekken naar Maastricht. Omdat wij mensen zijn van op tijd aanwezig, besloten we bij een cafetaria in de jaren 90-wijk van het hotel culinair te gaan snacken. Opvallend dat ook deze snackbar gerund wordt door Chinezen. Ik ken sowieso al een aantal cafetaria’s die bestierd worden door hardwerkende mensen uit het verre Oosten. Wachtend op onze bestelling konden we mooi de klandizie observeren. Doodgewone mensen net als bij ons. Eén persoon viel op vanwege zijn uiterlijk. Een bodybuilder in T-shirt die maar wat graag zijn spierbundels wilde tonen. Hij verorberde tegenover ons zijn calorierijke maaltijd. Gedachteloos, zo leek het, schoof hij zijn patatje oorlog naar binnen. Ik keek zo onopvallend mogelijk verbaasd naar hem vooral toen hij een blikje drinken naar zijn mond bracht. In gedachten zag ik hem zo dat blikje met zijn handen als stalen grijpers vermorzelen. Kortom: het was een opvallende verschijning waar je zeker geen ruzie mee wilde. Ik vroeg mij af wat voor werk hij deed, maar ik was te schijterig om het te vragen. Uitsmijter bij een nachtclub, fantaseerde ik.

Bustransfer

We waren als eersten bij de pendelbus die ons naar hartje Maastricht zou brengen. De sympathieke chauffeur van de comfortabele touringcar zocht op de lijst, bestaande uit meerdere A-4tjes, naar onze namen. Het leek me een omslachtige manier van controleren maar het werkte wonderwel. Met maar een paar minuten vertraging zouden we later vertrekken. Er stonden meerdere bussen bij het hotel allemaal met bestemming het concert van André Rieu. We besloten in de bus de plek helemaal links vooraan achter de chauffeur te nemen. Het bood ons net iets meer beenruimte en we hadden een mooi uitzicht. Een schoolreisjes-gevoel bekroop me. Alleen was het een iets ouder publiek. Eerlijk is eerlijk: het was veel goud van oud om ons heen. Totdat we netjes maar dringend verzocht werden een andere plaats te zoeken omdat deze plaats ingenomen zou worden door iemand die iets minder goed ter been was. We verhuisden naar het midden van de bus waar we even later in gesprek raakten met onze voorburen. Een paar van onze leeftijd. Hij van oorsprong uit Emmen en zij uit Venlo. Het gesprek ging al snel over de Veenkoloniën.

Verdienmodel

Toen we onderweg waren naar de Zuid-Limburgse stad dwaalden mijn gedachten af. Het was een warme zomeravond. Ideale omstandigheden voor een klassiek openluchtconcert. Ik had al ergens gelezen dat de omwonenden van het Vrijthof niet onverdeeld gelukkig waren met de concertreeks in de buitenlucht. Een paar weken lang tot middernacht overlast. Dit in tegenstelling tot de ondernemers in het centrum van Maastricht. Zij vroegen zich hardop af hoe het verder zou moeten mocht de vioolmeester zijn strijkstok binnen afzienbare tijd aan de wilgen hangen. André Rieu is in die zin natuurlijk een enorm verdienmodel voor ondernemend Maastricht. Tja, en als dit in de toekomst weg zou vallen, wat blijft er dan over? Een legitieme vraag van de ondernemers. Ga maar na: een paar weken lang bijna iedere avond 15.000 bezoekers in de Limburgse stad! Als ik me niet vergis heeft de vioolvirtuoos er met zijn orkestleden in al die jaren al zo’n 250 concerten gegeven op het Vrijthof. Voorwaar geen kattenpis.

Gestroomlijnde operatie

In een half uurtje werden we geroutineerd naar Maastricht getransporteerd. Eenmaal in de stad ontstond er een gigantische sliert van André Rieu transferbussen die allemaal behoorden te parkeren op de Markt. Een enorme logistieke operatie die verrassend soepel verliep. Begeleid door driftig gebarende verkeersregelaars parkeerden de touringcars een voor een tot op de centimeter nauwkeurig in. Het ging opmerkelijk gestroomlijnd. ‘Ze zullen dit natuurlijk veel vaker doen!’ We ontmoetten mijn zwager en schoonzus uit Gieten die in een ander hotel zaten en met een latere bus kwamen. Ook zij hadden tickets geboekt voor 10 juli. Tja, iedereen wil dit gewoon een keer meemaken. En meegemaakt hebben. Ook al houd je niet van de muziek. Het is een beleving. Gewoon je laten onderdompelen, meevoeren met en openstellen voor de ervaring. Natuurlijk is het een massaal evenement maar wel een met allure. Laat de grandeur maar over aan de Waltz-meastro hemzelf en zijn professionele gezelschap. Er zou een professionele ambiance worden gecreëerd waarbij helemaal niets aan het toeval zou worden overgelaten.

Hoe het ook zij: wij stonden op een gegeven moment van een afstandje met verbazing te kijken hoe het plein (de Markt) helemaal vol met bussen stroomde. Even later schuifelden we via de Grote Gracht en Helmstraat met de meute mee naar het Vrijthof. Stoelkussentjes onder de arm en waardevolle dingen goed beschermd. Drukte betekent namelijk ook: pas op voor zakkenrollers. Je wilt er liever niet aan denken op zo’n avond maar het is (helaas) wel de realiteit.

Omgevingsgeluid

Onze tickets worden twee keer gecontroleerd. Verdorie: had ik ze net weer veilig weggeborgen, kon ik ze weer tevoorschijn toveren. We hadden niet de allerduurste plaatsen. Rang 3 (sectie B3) op rij 20 de stoelnummers 22 en 23. Naar het podium gezien een beetje rechts in het midden. De massale toestroom naar het Vrijthof verliep vlekkeloos en soepel. Zoals eerder gezegd: alles was tot in de puntjes geregeld. Hoewel de drukte beheersbaar was, vond ik het al gauw té druk. De terrassen rondom het Vrijthof zaten mudjevol. Sommigen hadden een terrasarrangement. Het was lawaaiig en naarmate de avond zou vorderen en de alcohol z’n werk zou doen, zwol het omgevingsgeluid irritant aanwezig aan. Een uur voor aanvang van het concert zochten we onze klapstoeltjes op. Mijn vrouw kwam naast een ruikende Fransman en z’n oude moeder te zitten en ik nam plaats naast een vrouw van middelbare leeftijd. Ik schatte haar van mijn leeftijd. Op een gegeven moment liet mijn buurvrouw ons op haar mobiele telefoon trots een foto zien van André Rieu. Ze vertelde dat ze heel toevallig ver voor aanvang van het concert de beroemde Maastrichtenaar op de foto had kunnen zetten. Ze was gewoon op het juiste moment op de juiste plek. Puur toevallig. Al snel raakten we in gesprek met vervolgens de vraag aan ons: ‘Waar komen jullie vandaan?’ Over toeval gesproken. Toen we zeiden dat we uit Veendam kwamen, reageerde haar schoonzus die naast haar zat heel enthousiast. ‘Nou, da’s ook toevallig!’ Het bleek dat de vrouw die naast me zat jarenlang in Veendam en Wildervank had gewoond en pas sinds kort terug was verhuisd naar het midden van het land. Dit bedenk je niet. Mijn vrouw had al iets bekends gezien.

Overtuigende performance

Je moet het een keer hebben meegemaakt. Het aanwezige publiek kreeg waar voor hun geld. Uit alle windstreken van de wereld waren de muziekliefhebbers neergestreken op het Vrijthof om zich een paar uur te laten onderdompelen in sfeervolle klassieke melodieën. De gelikte voorstelling met op de achtergrond schitterende decors voldeed aan alle verwachtingen. De ingestudeerde toneelstukjes met de voor de camera’s overdreven aandoende mimiek bij de musici, deed op de een of andere manier toch naturel aan. Kortom: er werd een professionele ambiance neergezet waarbij niets aan het toeval werd overgelaten. Het stoorde totaal niet maar het publiek kreeg gewoon waar het om vroeg. Je merkte aan alles dat de vioolmeister in zijn element was met Maastricht als thuisbasis. Gedurende het concert kwamen de bekende deuntjes voorbij. In die zin werden alle clichéregisters opengetrokken zonder dat het opviel. De enige die mij kippenvel bezorgde was Emma Kok. Om mij heen zag ik dat zij met haar performance bijna iedereen raakte. Alles kwam in haar optreden samen. Het verhaal van haar ziekte in combinatie met haar overtuigende en loepzuivere stem. Het kwam bij iedereen binnen. Het publiek laten horen wat het wil. De toehoorders gingen na afloop tevreden naar huis. In ons geval was dat de ruime hotelkamer met die onbestemde, penetrante geur. De chauffeur van de bus die ons veilig terug had gebracht naar Urmond toucheerde bij het achteruitrijden op de parkeerplaats bij het hotel nog even een verkeersbord. Bij het uitstappen zag ik dat hij heel geroutineerd, alsof hij het vaker deed, de buitenspiegel even snel terugboog naar zijn oorspronkelijke positie. Bijna niemand die dit gemerkt had.

Een sterk merk

Toen we om half twee ’s nachts bij onze hotelkamer kwamen, hing André Rieu prominent in beeld aan de deur. Over een sterk merk gesproken. De deurhanger vermeldde de volgende tekst: ‘I hope you enjoyed the concert. Sleep well’ ANDRÉ RIEU MAASTRICHT 2025’ Het gaat om details. Zoals eerder gezegd: er is werkelijk aan alles gedacht. Het heeft wel iets dat André Rieu ons een prettige nacht wenst. Die goede nachtrust zat er voor mij niet in. De volgende dag – nou ja volgende dag, het is gewoon dezelfde dag - zou namelijk de reis vervolgd worden naar Briedel aan de Moezel. Daar zou op de laatste dag van onze vakantie nog eens duidelijk worden wat voor wereldster André Rieu is.

Deel 3 Betoverend Briedel: Dansend op de pedalen langs de mooie Moezel

Spaans benauwd

Op weg naar Haus David (een appartement op de bovenste verdieping) van de familie Goeres in Briedel, verliep de autoreis aanvankelijk bijzonder voorspoedig. Alleen bij Luik was het even goed opletten om de juiste afslag te nemen maar daarna ging het soepeltjes. Het was zeker niet erg druk op de weg, eerder rustig. We zouden deze keer de zuidelijke kant van de Moezel in Duitsland per fiets verkennen tot aan Trier. Deze stad stond ook op het programma. Enkele jaren geleden hadden we de noordelijke kant al bezocht met de stad Koblenz als eindstation. Pleisterplaats was destijds Treis-Karden van waar uit we fietsend en met de trein de bekende Moezel-highlights bezochten (Cochem, Beilstein, Burg Eltz, Koblenz o.a.).

We waren bijna in Briedel toen het toch nog behoorlijk tegenzat. In een klein dorpje kregen we te maken met een Umleitung! Ik kreeg een déjà vu. Meteen kreeg ik het Spaans benauwd. Dit hadden we namelijk een keer eerder meegemaakt. Een omleiding in Duitsland wil je eigenlijk niet hebben. Het vermoeden werd bewaarheid. Op een tiental kilometers van onze eindbestemming kregen we een alternatieve route voorgeschoteld als een ware beproeving. Het bord volgend dwaalden we verder en verder af van Briedel. De omgeving was heuvelachtig en uitdagend. In Nederland zeuren we weleens over slechte wegen. Maar als je in Duitsland te maken krijgt met waarschuwingsborden met opschrift Strassenschäden berg je dan maar. Dat we de auto onbeschadigd hielden was een klein wonder. Zeker een uur later dan de oorspronkelijke routeplanner aangaf, arriveerden we eindelijk bij ons appartement. We konden direct die avond al mee met een rondrit per huifkar getrokken door een tractor voor een eerste kennismaking met de lokale wijnpercelen. Gezien de vermoeiende reis opteerden we voor een andere keer, die er helaas niet kwam.

Mooie vergezichten

Acclimatiseren was ons devies. Het appartement was fantastisch en alles zo goed als nieuw. We maakten kennis met David, de zoon van de familie Goeres, die op de eerste woonlaag een ruim appartement bewoont met zijn vriendin. Ik maakte hem een compliment voor het mooie, gloednieuwe appartement van ons. Hij vertelde me in het Duits dat het heel veel werk is geweest om het in die staat allemaal voor elkaar te krijgen. ‘Viel Arbeit!’ Gelegen op de bovenste verdieping hadden we een prachtig uitzicht op de Moezel. Op het ruime balkon brachten we heel wat uurtjes door. Niet alleen vanwege de mooie vergezichten, ook was er op de Moezel voldoende varend vertier. En anders waren er wel de werkzaamheden op de tegenover liggende hellingen waar de bekende Moezeldruiven veel aandacht kregen. Een klein nadeel was dat daar langs de brede rivier de doorgaande autoweg liep die overdag druk bereden werd. Het geluid resoneerde naar boven. Het tripleglas in de grote kunststofpui isoleerde magnifiek. Binnen hadden we geen centje pijn.

Een verademing

Maar vanuit Weinort Briedel fietsten we onze bestemmingen aan. Waarom fietsen langs de Moezel zo populair is? En waarom zijn het voornamelijk senioren die we onderweg tegenkomen? Ik heb werkelijk geen idee. Laat ik vooropstellen dat het fietsen langs deze bekende rivier allereerst een lust voor het oog is. De heuvelachtige natuur is op z’n mooist en het feit dat je als het ware door een vallei pedaleert, maakt dat je nauwelijks wind merkt. Vergeleken met de altijd aanwezige Veenkoloniale wind voelt het voornamelijk windstille weer weldadig aan. Een verademing als je gewend bent aan altijd fikse tegenwind. Wellicht dat daardoor het fietsen langs de Moezel zo aantrekkelijk is. Het fietsen langs de Moezel voelt voor ons hetzelfde als voor dansers het waltzen op het Vrijthof. Voor mijn levensgezellin ligt dat net een klein beetje anders. Zij had bij het concert van Rieu graag even de beentjes van de vloer gedaan. Maar ja, ze is getrouwd met een stijve hark. Een echte houten Klaas zeg maar, haha. Verre van ‘smui in de heupen’ zogezegd. Fietsen is tot daar aan toe maar er even een paar lenige danspasjes uitgooien is voor mij een brug te ver. Tja, over bruggen gesproken. Daarvan zouden we enkele imposante bouwwerken tegenkomen.

Oudste wijngebied

De fietstochten die we maakten varieerden van 40 tot 80 km per dag. Iedere dag hadden we een routeboek van de Moezel bij ons. Deze hadden we in de vorige vakantie bij de Moezel al aangeschaft. Het verschaft inzicht in en geeft informatie over de Moezelstreek en de meer dan 120 wijndorpen. En Trier is de oudste stad van Duitsland en telt maar liefst zeven monumenten die op de werelderfgoedlijst van de UNESCO staan. De Moezelstreek is het oudste wijngebied van Duitsland. In bijna geen ander wijnlandschap ter wereld drukken de steile hellingen zo’n groot stempel op het gebied. De Moselradweg loopt tussen de oever van de rivier en de wijnbergen. De Moezel, de grootste linker zijrivier van Vadertje Rijn ontspringt in het zuiden van de Vogezen en is 544 km lang. Wij verblijven een beetje in het gebied van Bernkastel – dat is de regio van de Midden-Moezel tot aan Zell - en wordt daarom ook wel de lagere Moezel genoemd. In Bernkastel en Zell-Moezel zijn de wijnen licht, mousserend maar deels ook kruidig. Omdat we geen wijnliefhebbers zijn sloegen we het wekelijkse wijnfeest in Briedel over en ook het aanbod van de gastheer Michael Goeres om een van zijn wijnen te proberen die onder in de (fiets) kelder stonden, wimpelden we vriendelijk af.

Fietsverbod

Over alle wijndorpen waar we langs fietsten – hetzij over de linker- dan wel rechteroever – valt wel iets te vertellen. We reden vaak even naar het dichtbij gelegen Zell an der Mosel. Over het smalle fietspad dicht langs de rivier. Op de terugweg naar Briedel reden we over hetzelfde pad daarbij een fietsverbod negerend. Later ontdekten we dat het een eenrichtingsfietspad was. Enkele Duitse toeristen maakten ons daar streng attent op toen we wederom op het punt stonden dit fietspad op te gaan. Zij maakten gebruik van het fietspad naast de rijweg. Een stuk onaantrekkelijker maar wel conform de verkeersvoorschriften. Ze schreeuwden naar ons: ‘Nein! Nein! Nein!’ Tja, wat doe je dan? Toch maar achter ze aan over de strak geasfalteerde fietsstrook langs de druk bereden rijbaan.

‘De Zwarte Kat’

De gemeente Zell omvat 23 plaatsjes (sinds 1969) waaronder bekende wijnbouwdorpjes als Bullay (daar zouden we later de trein nemen naar Trier), Neef en Pünderich. Het schilderachtige dorp telt naar verluidt 6 miljoen wijnstokken. Daarmee is de gemeente de grootste wijnbouwgemeente aan de Moezel, waarschijnlijk zelfs de grootste van het Bundesland Rheinland-Pfalz. Toen wij er ’s avonds een keer heerlijk aten bij de plaatselijke Pizzeria vernamen we de sage van de ‘Zwarte Kat’. Deze kat was inderdaad overal in het straatbeeld te zien. In het verleden konden wijnhandelaren het niet eens worden over de prijs van de verschillende vaten wijn en welk vat de beste wijn bevatte en daarmee de hoogste prijs moest krijgen. Het verhaal gaat dat de zwarte kat van de cheffin van de betreffende wijngaard op het wijnvat sprong waarvoor de hoogste prijs werd gevraagd. De kat zorgde ervoor dat niemand die wijn kon proeven. De wijnhandelaren betaalden uiteindelijk de gevraagde prijs en noemden de wijn ‘zwarte kat’. Het werd de meest geliefde witte wijn van Zell en vele imitaties volgden.

Indutten en kleine irritaties

Op onze fietstochten langs de mooie Moezel terwijl we de culturele hoogtepunten volgden, kwamen we langs de oever ook verschillende campings tegen. Opvallend ook veel camperplekken. Kamperen aan de Moezel is blijkbaar heel aantrekkelijk. We constateerden dat er naast een paar Nederlandse kentekens ook veel Duitsers waren. Ze stonden hutjemutje naast elkaar en overal hetzelfde beeld. Voornamelijk oudere jongeren die onder een luifel een dutje deden. En dat terwijl wij actief langs pedaleerden. We keken elkaar aan. Is dat ons voorland? Ergens naartoe rijden met zo’n mobiel huisje en vervolgens collectief meerdere uiltjes knappen? Zoals ik eerder al zei: langs de Moezel vertoeven veel senioren. Dat beeld vertaalde zich ook naar de eetgelegenheden waar we aten. Als ik mij weer eens over zo’n een heerlijke Duitse megaschnitzel boog – fietsen maakt hongerig nietwaar – zag ik om me heen veel oudere stellen. Het viel mij op dat ze elkaar niet zo veel meer te vertellen hebben. Ik zag ze veelal zwijgend tegenover elkaar zitten. Ik vroeg me af of ze al weer aan het indutten waren of dat de relatie min of meer uitgeblust was. Wellicht dat er na al die jaren samen niets meer te vertellen valt en dat alles al eens is gezegd. Tja, hoe zouden ze naar ons kijken? Zouden ze dan hetzelfde zien? Wat hebben wij elkaar nog te zeggen na bijna 40 jaar samenzijn? En laten we eerlijk zijn: als je al ruim een week continu op elkaars lip zit dan komen er vast en zeker kleine irritaties. Vaak zijn het dan de ogen die spreken. Herkenbaar? Ik hoop het. Op een van onze fietstochten verwoordde onbedoeld een Duitse toerist dit heel treffend. Ik stond te wachten op een hete parkeerplaats bij een grote Edeka-supermarkt. Mijn eega haalde even een calorierijke snack om een eventuele hongerklop voor te zijn, terwijl ik buiten bleef wachten. De Duitse toerist stond ook bij zijn fiets te wachten op zijn vrouw en hij werd met de minuut ongeduldiger. Het warme weer speelde mogelijk ook een rol maar toen zijn partner – eindelijk – terugkwam, zag ik dat hij zich schrap zette. Het kon niets anders betekenen dan een verwijt aan zijn wederhelft. Hij knikte naar de fietstas van de vrouw en zei bestraffend: ‘Du hast wieder die tasse nicht zugemacht!’ Hij sprak het woord wieder met nadruk uit.

Een goedkoper alternatief

Natuurlijk kon een bezoek aan Trier niet ontbreken. Op de fiets was het te ver dus kozen we daarvoor de trein. We durfden het niet aan om op de fiets naar het kleine station in Bullay te gaan. Het zag er allemaal een beetje groezelig uit. We stalden onze tweewielers er liever niet. Er was een grote parkeerplaats voor auto’s, dus… De licht omhoog hellende weg naar de parkeerplekken was er een van Strassenschäden in het kwadraat. Voor iemand met een terreinwagen was het nog uitdagend genoeg. Ongelofelijk! Ik manoeuvreerde onze auto zo goed mogelijk tussen alle diepe kuilen door. Het werd nog een keer duidelijk dat er in Duitsland een forse achterstand is in het aanpakken van infrastructurele projecten. Gelukkig bleven de banden en schokbrekers ongeschonden. We liepen samen met een Nederlands stel naar de hal van het station. Ze vroegen namelijk of wij wisten waar je kaartjes kon kopen. We wisten dat in de stationshal een kaartjesautomaat was. Terwijl zij bezig waren om tickets te regelen naar Cochem, liep ik verder de lege en hol klinkende hal in. Ineens zag ik daar een mevrouw zitten achter een soort van balie. Ik vroeg haar in mijn beste Duits of we ook kaartjes bij haar konden kopen. Ze antwoordde heel gretig: ja! Zo druk was het dus niet. Ze was zichtbaar blij met klandizie. Ik vroeg om twee retourtickets naar Trier. De opvallend behulpzame dame wist voor ons een goedkoper alternatief te bedenken. ‘Jullie komen van Reil!’ ‘Nee,’ zei ik. Maar ze zei het nog een keer: ‘Jullie komen van Reil!’ Toen begreep ik het. We waren al een keer in Reil bij het ministationnetje geweest. ‘Oké,’ zei ik. Het was inmiddels 16 juli en we betaalden met z’n tweeën voor een Tages Ticket Gruppe naar Trier Hbf 29,80 euro.

Culturele overblijfselen

Op het hoofdstation in de stad Trier voelden we ons enigszins unheimisch. Een smeltkroes van nationaliteiten, veel toeristen en diverse vreemde vogels met duistere pluimages. Tijdens de treinreis was het ietwat regenachtig maar toen we eenmaal de stad ingingen op zoek naar de bekende culturele overblijfselen, brak de zon alweer door. We verkenden de stad wandelend en met het toeristentreintje.

We bezochten veel bekende bezienswaardigheden waarvan de Porta Nigra de bekendste is. De voormalige noordelijke poort van de vierde-eeuwse Romeinse vestingwerken is de best bewaarde Romeinse stadspoort ten noorden van de Alpen. De Porta Nigra zelf dateert uit 180 na Christus en is gebouwd van Romeinse zandsteenblokken. We namen onder meer een kijkje in de Basiliek en de Dom, kwamen voorbij het 3-Koninginnen-Huis en liepen langs het geboortehuis van Karl Marx en diens standbeeld. De geschiedenis van Trier en de opkomst in de Romeinse tijd is op zichzelf dermate interessant dat je er gemakkelijk een boek mee kan vullen. Te veel in ieder geval voor dit reisverslag.

Grillen van de DB

Terug op het hoofdstation van deze oude stad maakten we kennis met de grillen van het Duitse spoorwegennet. De trein naar onze bestemming Bullay had ‘verspätung’. Volgens een kenner op het perron waar onze trein zou vertrekken, was een vertraging bij de Deutsche Bahn eerder regel dan uitzondering. Maar in dit specifieke geval lag volgens de DB-reiziger ‘ausnahmsweise’ de schuld niet bij de DB maar ergens in Luxemburg of Koblenz. Maar op ons perron ontstond lichte paniek én over de juiste vertrektijd én vanaf welk perron de trein zou vertrekken. Als erkend twijfelaar vroeg ik de betreffende machinist maar even of we wel in de goede trein stapten. Al met al hadden we meer dan een uur moeten wachten.

Etnisch profileren?

Eenmaal in de trein was het drukker dan op de heenreis. We kwamen te zitten op een plek waar vier passagiers kunnen plaatsnemen. We gingen naast elkaar zitten aan een tafeltje. De plaatsen tegenover ons bleven lang onbezet. Naast ons zaten vier Duitsers. Eén man met volgens mij drie vrouwelijke collega’s die ik inschatte als forenzen. Laat ik het mild zeggen: ze waren duidelijk aanwezig. Net voordat de trein vertrok was er een haastige jonge snuiter die met een onrustige hoofdknik liet weten of hij tegenover ons kon zitten. Wij knikten ja terug. Hij was opvallend zenuwachtig en had z’n bagage (volgens mij een volle AH-tas) naast zich neergezet. En nu moet ik oppassen wat ik schrijf. Ik wil beslist niet etnisch profileren en wil al helemaal niet de hele woke- en cancelgemeenschap op mijn dak krijgen. En zeker niet weggezet worden als racist of erger. Laat ik het zo zeggen: als er tegenover ons een jonge, blonde Veenkoloniaal, die Grunnegs sprak, was gaan zitten, had ik diezelfde scene ook zo objectief mogelijk beschreven. Maar de jonge meneer tegenover ons sprak geen Duits of een andere (ons bekende) taal.

Hoge nood?

Hij pakte bij het wegrijden van de trein direct zijn telefoon, deed het apparaat aan het netstroom en prevelde de hele tijd onafgebroken Arabisch of Berbers in zijn toestel. Hij deed het zachtjes en het leek net of hij geheime codes doorgaf of met een belangrijke missie op pad was gestuurd. De vier Duitsers naast ons kregen het ook in de gaten. Ze vielen af en toe stil en keken veelbetekenend onze kant op. Ondertussen probeerde ik zo onopvallend mogelijk naar zijn volle AH-tas te kijken. Totdat de conductrice zich aankondigde en onze tickets kwam controleren. De jongeheer tegenover ons zag het ook en hij wist niet hoe snel hij bij de wc moest komen. Die ene Duitse man naast ons had zicht op het toilet en zag de prevelende passagier af en toe kijken of de conductrice al weg was. Volgens mij zei hij tegen de controlerende mevrouw dat er nog iemand op de wc zat. Maar zij liep door en kwam niet terug. De medereiziger kwam wél terug en ging verder met waar hij gebleven was. Er was oogcontact met de Duitse forens. Ik kreeg van hem gefronste wenkbrauwen. Zo van: dit kun je toch niet maken? Ik fluisterde naar mijn vrouw in de veronderstelling dat de jongeman met acute hoge nood het toch niet zou verstaan: zou hij zwartrijden? Zonder een waardeoordeel uit te willen spreken over het gedrag van onze medepassagier, deed ik het toch. Foei!

Wereldwijde bekendheid

Het is puur toeval dat we op onze laatste avond in Briedel op onze prachtige, grote schotelantenne-tv een Duitse Krimi keken. Eerder die week hadden we vooral sport gekeken. Een staartje Wimbledon, een voetbalwedstrijdje van het EK voor vrouwen en natuurlijk als liefhebbers van het cyclisme: flarden van Tour de France-etappes. We kregen het allemaal mee via de ARD en ZDF voorzien van Duits commentaar. Het verhaal van de Duitse Krimi speelt zich af in Venetië. De aflevering vertelt de hedendaagse thematiek. Venetië is verworden tot één groot toeristenpretpark. Toen wij er in onze verkeringstijd kwamen was het er al druk. De autochtone bevolking kan geen betaalbare woning meer krijgen. Als de in het collectieve geheugen gegrifte begintune van de Tatort-aflevering heeft geklonken, komt de pagina in beeld met de aankondiging. Wat schetst mijn verbazing? De titelmuziek van deze aflevering is van een wereldwijde bekendheid. Vermaard orkestleider en violist. U raadt het al: inderdaad André Rieu. Over toeval gesproken. Dit bedenk je niet!

Deel 4 Allegro Allemagne

Thuisland

We hadden in alle wijsheid besloten om op vrijdag de 18de juli 2025 terug te rijden via Venlo. Gezien de problematiek op de heenreis besloten we Venlo aan te vliegen richting Koblenz en Aken. Via het Ruhrgebied zou het korter zijn en misschien sneller gaan om terug bij huis te komen, maar gezien alle drukte daar zag ik dat niet zitten. Wat mij betreft probeerden we weer zo snel mogelijk in Nederland te komen. Dit is enigszins in tegenspraak met ons welbevinden in het mooie Moezellandschap van onze oosterburen. Ook is er in die zin absoluut geen sprake van heimwee naar ons eigen kikkerlandje, maar toch doet ons iets terugverlangen naar ons eigen thuisland. Wat dat is? Laten we het er maar op houden dat de wegen in Nederland in ieder geval beter (onderhouden) zijn. U begrijpt dat ik hier absoluut geen politieke statements ga afgeven. Maar op de een of andere manier voel je op je Nederlandse boerenklompen aan dat veel Duitsers worstelen met de legacy van “Mutti Merkels’ Wir schaffen das”. Vooral tijdens het bezoeken van de stad Trier viel het ons op. In de kleine schilderachtige parels langs de Moezel zoals Bernkastel-Kues, Kröv, Traben-Trarbach, Enkirch, Reil, Bullay, Neef, Ediger-Eller en nog kleinere dorpen, was er minder van te merken. Daar hadden ze het te druk met de zorg voor de wijnbouw. Langs de wijnhellingen tegenover ons appartement kwam op enig moment zelfs een sproeihelikopter aanvliegen die acrobatische toeren moest uithalen om de wijnranken op de steile hellingen te bewerken. We constateerden dat er lang niet overal biologisch geboerd wordt. Geen idee hoe biologische wijn zou smaken, trouwens.

Dichtslibben

Om kort te gaan: zonder noemenswaardig oponthoud reden we richting Venlo. Dus het was lekker doorrijden. Een keer stopten we bij een parkeerplaats met benzinepomp. Later in Nederland zouden we hetzelfde doen en moest ik constateren dat het op die Duitse parkeerplek een bende was maar de koffie goed smaakte. Aan de andere kant van de grens was het net andersom. Het is allang niet overal meer schoon in Duitsland. Daar stond het land toch lang bekend om. Dat het zelfs in Nederland een stuk properder is, geeft te denken. Alleen was de koffie hier een slap aftreksel. Op de heenreis hadden we in Zuid-Limburg al ontdekt dat de grenscontrole niet heel veel voorstelt. Terug naar ons eigen land was er helemaal geen controle. Eenmaal weer in Nederland ontdek je al heel snel dat we in vergelijking met Duitsland maar een heel klein en dichtbevolkt landje zijn. Binnen de kortste keren stonden we vast in het verkeer. Tja, wat een drukte in de regio Nijmegen-Arnhem. O ja, het was ook nog eens de slotdag van de Nijmeegse Vierdaagse. Daarna zouden we via Apeldoorn koers zetten naar het noorden. Dat er in Nederland (steeds meer) gekken rondlopen, werd later bekend. De snelweg waarop wij die 18de juli reden (A50) kwam in het nieuws omdat idioten (onverlaten) hier betonblokken op hadden gegooid. Hoe haal je zoiets krankzinnigs in je hoofd? Gelukkig hadden wij in die zin alleen maar te maken met stilstaand en langzaam rijdend verkeer. Maar dat ons wegennet zo langzamerhand op sommige plekken dichtslibt, is (helaas voor de automobilist) een wrange constatering.

Vertrouwde zangstemmen

Toen we eenmaal op de N33 van Assen naar Veendam reden werd het een stuk rustiger. We konden bij wijze van spreken de stal al ruiken. De autoradio stond aan op Radio 10 met muziek uit de jaren 60 en 70. We waren bijna thuis en hadden een interessante reis gemaakt. Bij de afslag Wildervank diende de laatste song zich aan. Uit de luidsprekers klonken twee heel vertrouwde zangstemmen en brachten een van hun mooiste liedjes ten gehore. Een van de bekendste popsongs ooit gemaakt: ‘Bridge over Troubled Water’ van Paul Simon en Art Garfunkel. Ik denk dat André Rieu het ook een mooi nummer vindt. Vast mooier dan een Duitse Schlager… maar dit weet ik niet zeker.

Klik volgende voor deel 2 van september 2025.