September 2022

28-08-2022

In de voetsporen van mijn voorouders…

Zoals ik al eerder zei, vorder ik gestaag met het onderzoeken van de Fleurke-familiegeschiedenis. De stamvader, Johan Carl Wilhelm (1786-1865), van alle Fleurkes in Nederland streek omstreeks 1800 vanuit Duitsland neer in Oude Pekela. Hij vestigde zich daar als meesterschoenmaker. Ondertussen heb ik met behulp van verschillende mensen (ook bijvoorbeeld van het Veenkoloniaal Museum in Veendam, Stichting Oud Winschoten, gemeentearchief Oude Pekela) en (verre) familieleden al aardig wat (foto)materiaal kunnen verzamelen. Er dienen zich steeds meer mensen aan. Ook voer ik een correspondentie met mensen (gemeente, kerk, archieven) uit de regio Preussisch Oldendorf/Lübbecke over mijn familiezoektocht. Tijdens onze zomervakantie verbleven we daar een aantal dagen om te zien en aan den lijve te ervaren waar onze verre voorvader vandaan kwam. Twee dagbladen in Westfalen hebben aandacht besteed aan mijn zoektocht en plaatsten een oproep voor meer info. Ik kom zodoende steeds meer aan de weet en het levert zeer informatieve verhalen op. Zodoende heb ik de Fleurke-stamboom al aardig compleet vanaf Anton Florinus in 1555. Via een achternicht van me ben ik kortgeleden in het bezit gekomen van documenten waaruit blijkt dat het geslacht Fleurke zelfs teruggaat tot 1340 (Konrad). Hierbij doe ik nogmaals een oproep aan een ieder die me eventueel toch nog verder kan helpen om deze familiehistorie verder vast te leggen. Het zij met mooie verhalen en/of documentatiemateriaal zoals historische foto’s, aktes en andere interessante bronnen. Iemand die iets weet, mag contact met me zoeken. Ik zou dat erg op prijs stellen.

Tijdens onze vakantie in Duitsland waren we ook een aantal dagen in Preussisch Oldendorf/Lübbecke. Een paar Westfaalse dagbladen hadden er lucht van gekregen dat ik daar op zoek was naar meer informatie over de woonplaats van de stamvader van alle Fleurkes in Nederland. Ze wisten dat ik bezig was om de Fleurke-familiegeschiedenis op te tekenen. En ik wilde ter plekke wel eens horen/weten waarom deze Johan Carl Wilhelm Flörke/Fleurke zo rond 1800 Duitsland verliet om zich uiteindelijk in Oude Pekela te vestigen. Het werd in meerdere opzichten een interessante zoektocht. Klik hier voor het artikel op de website van de Neue Westfälische.

Wiehengebergte

Het gebied rondom Hedem en Alswede is werkelijk schitterend en omgeven door het Wiehengebergte. (Foto Klaas Fleurke)

Klaas Fleurke in Hedem

Het zou een interessante zoektocht worden in de dorpen Hedem en Alswede. Niet alleen leverde het nieuw documentatiemateriaal op maar ook bijzondere contacten. (Foto Janneke Fleurke)

Kerk Alswede

Het was een bijzondere ervaring om in het Evangelisch-Luthers godshuis van Alswede te zijn waar de verre voorouders van de Fleurkes gekerkt moeten hebben. (Foto Klaas Fleurke)

Altijd op zoek naar de mens achter het boek (deel 13, slot)

De afgelopen maanden volgde op deze website in gedeelten het verhaal van de 83-jarige Kor Boven. Hij bezocht tot nu toe in zijn leven bijna 600 schrijvers van boeken. En er staan nog meer te signeren boeken - én dus te ontmoeten mensen - op zijn bucketlist. De erudiete, geboren en getogen Oost-Groninger is altijd nieuwsgierig naar de persoon achter hetgeen hij of zij publiceert. Het leverde de vitale tachtiger interessante contacten op met zowel de plaatselijke huis-tuin-en-keukenschrijver als met (internationaal) schrijvende grootheden. De in Castricum woonachtige Boven ontmoette gevierde auteurs, beroemde sporthelden, spraakmakende politici, bekende presidenten en zelfs een Nobelprijswinnaar in binnen én buitenland. Waarom lukte het Kor Boven altijd een handtekening te bemachtigen en wat drijft hem? Is het in dit geval: wie goed doet, goed ontmoet? Zeggen zijn keuzes iets over hemzelf? En waarom ontroert het gesprek dat Boven had met de in 2005 overleden joods-Oostenrijkse nazi-jager Simon Wiesenthal hem nu nog? Kortom: het verhaal van de oud-supporter van voormalig profvoetbalclub Veendam is op zichzelf al een boek waard!

Deze maand het dertiende en laatste (slot) deel van het verhaal van Kor Boven over een harde noot om te kraken, geld dat je niet kunt meenemen, iets speciaals en meer.

Een harde noot

‘Zo via de boeken kom je overal en ontmoet je allerlei mensen. Ik heb er nu een dat is een harde noot om te kraken. Er is kortgeleden een boek verschenen. In het bos bij Eelde staat ergens HWR Toronto geschreven in een boom. Een journalist uit Eelde heeft dit helemaal uitgezocht. Het blijkt van een Canadese militair uit Toronto te zijn die ergens in de buurt van Eelde is gesneuveld. Hij heeft hier een fantastisch boek over geschreven. Hij is ook verschillende keren naar Canada geweest en heeft familieleden en bekenden gesproken. Dus ik belde met de uitgever. De schrijver heeft wel LinkedIn maar hierop zijn geen contactgegevens te vinden. Meestal krijg je via de uitgeverij wel een e-mailadres maar in dit geval niet. Nul op het rekest. Stuur maar een mailtje dan sturen we het wel door. Na een week was het nog niet gebeurd. Uiteindelijk hebben ze het doorgestuurd. Maar ik krijg geen reactie. Ik weet bijvoorbeeld dat hij op LinkedIn heeft gekeken, maar tot op heden heb ik geen enkele reactie gehad. Dan heb ik zoiets van: geef even een reactie in de trant van ‘sorry, maar ik signeer niet’. Of bel over een jaar nog eens terug. Ik noem maar wat. Dat is toch raar. Zo’n man wil toch boeken verkopen. Ja toch? Als je niks verkoopt is het ook niet leuk. Ik heb ontdekt dat hij bij een roeiclub in Groningen is. Vroeger had je dominee Ader uit Nieuw Beerta die in het verzet zat. Hij is in 1944 gefusilleerd. Zijn zoon heeft een boek over hem en zijn leven geschreven. Die kennen we. Hij is er nu niet maar als we in september weer komen, willen we naar deze zoon van dominee Ader. Die woont in Usquert in het pand waar vroeger de commissaris van de Koningin woonde. En die is ook weer lid van de roeiclub in Groningen. Die journalist is daar ook lid van. Dus die twee moeten elkaar kennen. Dan vraag ik aan hem of hij mij in contact kan brengen met die journalist uit Eelde. Inderdaad, ik bijt me er wel in vast en laat niet weer los. Ik vind dit gewoon leuk. Zoals ik eerder al aangaf: het gaat me helemaal niet om beroemde personen. Ik vind het gewoon leuk om een schrijver te ontmoeten.’

Hobby

‘Ik ben nu ook bij jou. Waarom schrijft hij een boek? Hoe komt hij aan nieuwe onderwerpen? Kijk, Veendam ligt me na aan het hart. Vandaar. En jullie als schrijvers worden er niet rijk van. Een boek maken is zeer arbeidsintensief. Toen ik die vertaling waarover ik je eerder vertelde na een jaar afhad, heb ik direct gezegd dat ik het nooit weer zou doen. En het kost je alleen maar geld. We zijn destijds helemaal naar de Deense grens gereden. Ik wilde het ter plekke zien. Je hebt dan de benzine- en overnachtingskosten. Het geeft niet want het is je hobby. Maar met die schrijver hebben we nog steeds contact. Een paar jaar geleden had hij ons uitgenodigd voor z’n 75ste verjaardag en een zoveel-sterren hotel voor ons gereserveerd. Prachtig toch. En geld kun je niet meenemen hè. Je begrijpt dat we allebei graag 120 willen worden. Er staan nog minstens 50 schrijvers op m’n lijstje.’

Daarna is het moment gekomen dat ik mijn boek ‘De Langeleegte huilt, waar het eens weer zal lachen…’ voor Kor mag signeren. Of ik er nog iets speciaals in moet zetten? Kor: ‘Zet er maar in: nog altijd Veendamsupporter!’ Zijn vrouw zegt voor de zekerheid: ‘Kor met een k.’

Met welk verhaal ik volgende maand kom, is nog een verrassing.

Fietstour Utrecht

Even een paar dagen gefietst in de regio van de stad Utrecht. Uitvalsbasis was een uitstekende B&B in Maarssen. We hebben heel veel gezien en ervaren. Inclusief een interessant familiebezoek in Bilthoven en een winnende Jumbo/Visma-wielertrein tijdens de Vuelta. Of hoe Utrecht voor een paar dagen in Spaanse sferen vertoefde. De enige stad in Europa die tot nu toe alle drie grote wielerrondes zag passeren. Het zorgde voor een ware volksoploop.

De winnende wielertrein van Jumbo/Visma denderde tijdens de 1e etappe in de ploegentijdrit voorbij! (Klaas Fleurke)
Vuelta Utrecht

De finish van de 2e etappe Den Bosch-Utrecht is in zicht. Kanshebber op de eindzege in de ronde van Spanje, de Sloveen Primož Roglič, rijdt midden in het peloton in het groen. (Foto Klaas Fleurke)

Vuelta Utrecht

Het viel niet altijd mee om de wielergekte in de Domstad een beetje in toom te houden en in goede banen te leiden. (Foto Klaas Fleurke)

Vuelta Utrecht

Het wielerspektakel zorgde voor een massale toeloop. Wie krijgt het mooiste zicht op de renners? (Foto Klaas Fleurke)